พ่อรักผม

ผู้เขียน กว่าจะได้มาต้องต่อสู้ขนาดไหน ถ้าสายตาไม่แหลมคมยิ่งกว่ามีดโกนใครจะเลือกถูก รางวัลแห่งความภาคภูมิใจ

เมื่อคืนทั้งคืนผมข่มตาให้หลับไม่ได้เลย ภาพผู้คนนับพันคน ชมและปรบมือ ให้กับรางวัลที่ผมเป็นตัวแทนของพ่อ ขึ้นไปรับรางวัลชนะเลิศ รางวัลที่ต้องผ่านสายตากรรมการที่มาจากญี่ปุ่น ประเภทขาวแดง ขนาดหนึ่งไม้บรรทัดกว่าๆ ต้องขอโทษด้วยถ้าผมใช้ศัพท์ได้ไม่ถูกต้องนักในวงการปลาคาร์ฟ เพราะจริงๆแล้วผมไม่ได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับปลาที่ พ่อเลี้ยงเลย ผมมักจะอยู่ห่างๆเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลา เป็นเพราะวันนั้นพ่อติดงาน หรือ อาจจะตั้งใจจะให้ผมได้ รู้คำตอบหลายๆข้อที่อยู่ในใจผมตลอดเวลาที่มีต่อพ่อว่าพ่อทำอะไรอยู่ ถ้าไม่มี วันนั้นผมคงไม่เข้าใจถึงสิ่งที่พ่อทำ สิ่งที่ พ่อคิด สิ่งที่พ่อลำบาก จะมีสักกี่คนที่จะมีความสามารถ มีความอดทน มีความมุ่งมั่นทำได้ ด้วยสายตาที่แหลมคมของ พ่อที่สามารถอ่านปลาออกว่าตัวไหนมีอนาคตไกลจากปลานับพันๆตัวได้ ต้องใช้ความพยายามและเวลาขนาดไหนที่จะ เสาะแสวงหาปลาแห่งอนาคตจากฟาร์มต่างทั้งในและนอกประเทศ ต้องทุ่มเทขนาดไหนกับปลาที่สวยในสายตานักล่า หลายๆคน ต้องละเอียดอ่อนขนาดไหน แหมกระทั่งน้ำที่ใช้เลี้ยงก็ต้องได้คุณภาพ ได้ความพอตัวไม่อ่อนหรือแก่เกินไป จนไปทำร้ายผิวปลาให้เกิดการระคายเคืองได้ ขาดแร่ธาตุอะไรในน้ำไปหรือเปล่า แม้แต่วัสดุที่ใช้กรองน้ำที่พ่อศึกษา และทดลองมามากมายทั้งที่เป็นจากธรรมชาติและไม่ธรรมชาติเพื่อให้ได้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับปลา รวมไปถึงเรื่องของ ปริมาณของออกซิเจนในน้ำต้องมากพอที่จะทำให้ปลาอยู่ได้อย่างสบายใจ ไม่มีปัญหาเกี่ยวกับระบบหายใจ หรือแม้แต่ จุลินทรีย์ในน้ำก็ยังต้องการออกซิเจนเลย พ่อผมรู้ลึกขนาดไหน เครื่องกำเนิดออกซิเจนจากญี่ปุ่นที่มีราคาเปรียบเท่าเครื่อง ฟอกอากาศก็ถูกนำมาใช้ที่บ่อพ่ออีกหลายตัว หรือแม้แต่เรื่องอาหารการกินก็ต้องเหมาะกับช่วงอายุปลา สายพันธุ์ปลา ครบคุณค่าอาหารหลัก ห้าหมู่ที่ผมเคยเรียนมาหรือเปล่า ผักยังต้องไร้สารเลย ผมเคยเห็นพ่อซื้ออาหารปลากิโล ห้า หก ร้อยบาท ให้ปลากินเพื่อให้ปลาจะได้ล่ำๆ ผิวพรรณดี แหมเล่าถึงตรงนี้ผมมีความลับจะบอกนี่เป็นความลับที่พ่อไม่เคยรู้ ผมเคยแอบชิมอาหารปลาที่มีคุณค่าครบตามโภชนาการมาแล้วนะครับ เพราะอยากรู้ว่าจะอร่อยแค่ไหน ผมว่าสู้อาหารขบเคี้ยวเล่นซองละ ห้า บาทผมยังไม่ได้เลย แต่จะเทียบกับขนมราคา ห้าบาทผมคงไม่ยุติธรรมนัก ต้องเทียบกับอาหารทะเล ดีกว่าที่ผมมักจะได้กินทุกปีตอนฉลองวันเกิดผม ที่พ่อจะเลี้ยงใหญ่ ผมยังเคยถามพ่อเลย วันมาฆะ วันพระ วันเปิดเทอม ก็พามากินได้นะพ่อไม่ต้องรอวันเกิดผมหรอก พ่อยังหันมายิ้มให้ผมเลย แล้วบอกว่า กินบ่อยๆพ่อก็จนแย่สิ พ่อผมมักจะมี อารมณ์ขันแบบนี้เสมอสำหรับครอบครัว สงสัยคงคุยได้แค่นี้ก่อนนะครับ แม่มาเรียกแล้วคงอยากมาชื่นชมรางวัลที่พ่อ พยายามเอามาให้ครอบครัวเราแน่เลย แฮะๆ เปล่าครับแม่มารับผมไปหาหมอ ผมมีนัดกับหมอทุกวันเสาร์ เพราะผม เป็นโรคภูมิแพ้มาตั้งแต่เด็กๆ อาจจะเกิดจากฝุ่นละอองในห้องที่ผมนอนอยู่ ต้องกินวิตามินเพิ่มเนื่องจากร่างกายบอบบาง เพราะขาดสารอาหารบางอย่าง คุณหมอบอกกับแม่ แต่ผมก็พยายามเดินอย่างสง่าตอนขึ้นไปรับรางวัลแล้วนะ คุณก็ดูไม่ออก ใช่ไหมละ ตอนที่เห็นผมขึ้นบนเวทีนะ ส่วนแม่มีอาการน่าห่วงกว่าผมอีก ไหนจะภูมิแพ้ กระดูกพรุนเพราะ ขาดแคลเซี่ยม ไมเกรนเพราะเครียด ส่วนพ่อไม่เป็นอะไรเลย พ่อเป็นคนแข็งแรงสามารถดูปลาได้ทั้งคืนเวลาปลาป่วย ขับรถออกไปล่าปลาตามฟาร์มได้ตอนตีหนึ่งตีสอง ไม่ใช่แค่ฟาร์มเดียวนะทุกฟาร์มถ้าคุณนักล่าเหมือนพ่อผมคุณต้องเคย เห็นหน้าคุณพ่อผมแน่เลย ผมไม่เคยเห็นพ่อบ่นว่าเหนื่อยเลย พ่อผมแข็งแรงจริงๆ ผมคงต้องสืบทอดการเลี้ยงปลาของพ่อ ต่อไปแน่ๆ เพราะเลี้ยงปลาแล้วจะช่วยให้หายเครียด อารมณ์เบิกบาน มีกิจกรรมต่อเนื่องให้เข้าร่วม ได้รู้จักผู้คนอีกมากมาย ได้.... ชักง่วงแล้วสิ คืนนี้ผมขอนอนกอดถ้วยรางวัลที่ได้มาอีกคืนก่อนนะ ครูเคยสอนว่ารักใครก็ให้กอดเขาเพื่อให้ เขารู้ว่าเรารักเขาอยู่ ผมจะทำให้พ่อรู้ถ้าพ่อจะเข้ามาดูรางวัลที่ห้องผมคืนนี้ ว่าทุกสิ่งที่พ่อทำให้ผม ให้ได้รับความภาคภูมิใจ ให้เห็นถึงความรักที่พ่อแอบให้ผม ว่าผมร่วมภาคภูมิใจ และรัก มันขนาดไหน "ความสุขมักอยู่กลางทางระหว่างน้อยเกินไปกับมากเกินไปเสมอ" คิดโค่ย ตุลาคม 2547